innra fannst í 7 gagnasöfnum

innra Atviksorð, stigbreytt

innri Lýsingarorð

innri innri; innra innri markaður; innra eintal; innra eyra; STIGB hástig innstur

innra atviksorð/atviksliður

hið innra

í huga hans

í huga sér, undir yfirborðinu

að innan

innra með sér

í huga hans

í huga sér, undir yfirborðinu

að innan

innra með <honum>

í huga hans

í huga sér, undir yfirborðinu

að innan


Fara í orðabók

innri lýsingarorð

sem er innar, fjær útganginum, útgönguleiðinni

innra herbergið er notað sem skrifstofa

innri barátta

innri rödd

innra starf

<minn> innri maður


Fara í orðabók

innri lo
rækta sinn innra mann
af innsta hjartans grunni
af innsta grunni
frá innstu hjartarótum
hið innra

Innri er miðstig lýsingarorðs sem ekki er til í frumstigi. Efsta stig: innstur. Það er óbeygjanlegt nema í hvorugkyni eintölu: innra (í öllum föllum). Hann sýndi sinn innri mann. Hún fór innri leiðina. Það heyrðist þrusk úr innra herberginu.

Lesa grein í málfarsbanka

innri
[Eðlisfræði]
[enska] internal

háður lo
[Hagfræði]
samheiti innri
[enska] endogenous

innri lo
[Hagfræði]
[enska] intrinsic

innri lo
[Hagfræði]
samheiti háður
[enska] endogenous

innri
[Læknisfræði]
samheiti eðlislægur
[enska] intrinsic

innri lo
[Stjórnmálafræði]
samheiti innanlands-
[enska] internal

innri
[Uppeldis- og sálarfræði]
[skýring] Um eiginleika e-s eins og það er, ekki eins og það kann að birtast. Ljós sólar kallast samt við sig og telst innri eiginleiki, en birta hennar á jörðu fer eftir veðri o.fl. og telst því ytri eiginleiki
[enska] intrinsic

innri
[Uppeldis- og sálarfræði]
[skilgreining] sá sem innar er
[enska] intrinsic

inn-
[Læknisfræði]
samheiti innri
[skýring] Vísar í það sem er innar eða innan við.
[gríska] ento-,
[enska] ent-

inn-
[Læknisfræði]
samheiti innri
[gríska] endo-,
[enska] end-

eigin
[Lyfjafræði - lyfjastofnun]
samheiti eðlislægur, innri
[enska] intrinsic

innri lo
[Læknisfræði]
samheiti inn-
[skilgreining] Sem snýr inn miðað við yfirborð eða liggur innar en staðbundið viðmið.
[latína] internus,
[enska] internal

innri l.mst. (hst. innstur) ‘sem er innar’; sbr. fær. innari, innastur, nno. indre, innst, d. indre, inderst, fe. innera, fhþ. innaro; < *innazan- af inn. Sjá inn (1) og iðri.