klára fannst í 5 gagnasöfnum

klár Lýsingarorð

klár Karlkynsnafnorð

klára Kvenkynsnafnorð

klára Sagnorð, þátíð kláraði

klári Karlkynsnafnorð

klár 1 -inn klárs; klárar klár|hestur; klár|gengur

klár 2 klár; klárt ég er klár á þessu STIGB -ari, -astur

klára 1 -n kláru; klárur, ef. ft. klár(n)a kláru|skaft

klára 2 kláraði, klárað kláraðu matinn!

klár lýsingarorð

skarpur í hugsun, skýr

hann er mjög klár maður


Sjá 3 merkingar í orðabók

klár nafnorð karlkyn

hestur

ég kom klárnum ekki úr sporunum


Fara í orðabók

klára nafnorð kvenkyn

tréverkfæri til að mylja húsdýraáburð á túni


Fara í orðabók

klára sagnorð

fallstjórn: þolfall

ljúka (e-u), ljúka við (e-ð)

smiðirnir kláruðu innréttinguna

ég kláraði að prjóna peysuna


Sjá 2 merkingar í orðabók

klár no kk
klár lo (skýr)
klár lo (skír, ljómandi)
klár lo (skarpur í hugsun)
klár lo (tilbúinn)
slá í klárinn

klára no kvk

1 klár, †klárr k. ‘hestur’; upphaflega líkl. fremur um brúkunarhross en gæðing, sbr. lo. klárgengur ‘sem fer á brokki’ og klárvirkur ‘klaufskur við verk,…’. E.t.v. sk. nno. klår ‘veslingur, veikbyggður líkami’ og hugsanlega < *klawaraʀ og tengt lo. klúr og so. klóra (< *klōwarōn), sbr. sæ. máll. klor’ ‘dragnast áfram’ og klorig ‘vesaldarlegur’. No. klár e.t.v. sagnleitt af *klawarōn ‘klöngrast, klóra’, sbr. mlþ. klouweren ‘klifrast’ og fær. kleyra ‘trampa óliðlega á’, sk. klá, kleyja, kló (1) og klóra. Sjá einnig klár (3) og klára.


2 klár h. ‘hvíta í eggi; fyrsta mjólkurbuna úr júgri; glær, hlaupkenndur vökvi í júgri rétt fyrir burð’; eiginl. ‘e-ð glært’. Sjá klár (4).


3 klár k. (18. öld) s.s. klára kv.


4 klár l. (16. öld) ‘hreinn, tær, bjartur; tilbúinn, fullgerður; skarpur, skýr (um mann)’; sbr. fær. klárur, nno. klår, sæ. og d. klar ‘hreinn, bjartur, tær’. To. < mlþ. klār < lat. clārus ‘hreinn, skær’. Af sama toga er so. klára ‘†hreinsa; ljúka við; gera út af við, ráða við’, sbr. fær. klára, d. klare í svipaðri merkingu. Sjá klár (2) og klári.


klára kv. (16. öld) ‘verkfæri til að mylja húsdýraáburð á túni (líkt hrífu en með þverfjöl fremst í stað hauss og tinda)’; sbr. fær. klára kv. og klárur k. ‘samskonar verkfæri til að þjappa og jafna jarðveg eftir kornsáningu’. Orðið gæti vel verið sk. klá, kleyja, kló (1) og klóra og verið sagnleitt af r-viðskeyttri so. *klawarōn ‘klóra, klöngrast’, sbr. mlþ. klouweren ‘klifra, klöngrast’, og merkti þá tæki til að róta í jarðvegi eða áburði; fær. so. kleyra ‘trampa fast á’, k. sundur ‘trampa í sundur’ styður það frekar, sömuleiðis orkn. klaran ‘akkeri, kraka’, sbr. einnig orkn. klooro ‘einsk. þanghrífa’ sem virðist svara til nno. klure ‘krókur, haki,…’. Hinsvegar gæti útbreiðsla orðsins (Ísland, Færeyjar, Orkneyjar) bent til þess að um keltn. to. væri að ræða, og Chr. Matras telur að fær. og ísl. orðið sé to. úr fír. clár (sbr. gr. klē̃ros, klā̃ros) ‘fjöl, trétafla’, og væri þá áhaldið kennt við þverfjölina fremst á skaftinu. Í fær. merkir klár kv. líka slitinn tréskó og klárur k. klunnalegan skó og gæti það samrýmst síðarnefndu skýringunni, þótt hún sé annars ólíklegri.


klári, eggjaklári k. (18. öld) ‘eggjahvíta’. Sjá klár (2 og 4).