löngum fannst í 7 gagnasöfnum

langa Kvenkynsnafnorð

langi Karlkynsnafnorð

langur Lýsingarorð

langur Karlkynsnafnorð

langi -nn langa; langar

langur 1 -inn langs; langar fundurinn dróst á langinn

langur 2 löng; langt STIGB lengri, lengstur

löngum

langur lýsingarorð

mikill á lengdina, t.d. band eða vegur

langur kaðall

löng vegalengd


Sjá 3 merkingar í orðabók

langur nafnorð karlkyn

draga <verkið> á langinn

láta verkið ganga hægt, klára það seint

fundurinn hefur orðið lengri en ráðgert var

<fundurinn> hefur dregist á langinn

láta verkið ganga hægt, klára það seint

fundurinn hefur orðið lengri en ráðgert var


Fara í orðabók

löngum atviksorð/atviksliður

á löngu tímabili

hún átti löngum við vanheilsu að stríða


Fara í orðabók

langur lo (mikill á lengdina)
langur lo (mikill á hæðina, hávaxinn)
langur lo (sem varir lengi)
draga <verkið> á langinn
draga <hann, hana> á langinn með <fréttirnar>
draga <heyið> á langinn
<verkið; fundurinn> dregst á langinn

löngum ao

Stofn lýsingarorðsins langur, þ.e.a.s. lang, er stundum notaður til áherslu með hástigi lýsingarorða. Rétt er að rita hann áfastan lýsingarorðinu með eða án bandstriks, langstystur eða lang-stystur, langbestur eða lang-bestur.

Lesa grein í málfarsbanka

langur lo
[Málfræði]
[skilgreining] Bæði sérhljóð og samhljóð geta ýmist verið LÖNG eða stutt í íslensku.
[enska] long

1 langa kv. ‘tiltekinn fiskur (molva vulgaris)’; sbr. fær. og nno. longa, longe, sæ. långa, d. lange, mlþ. lange. Leitt af lo. langur (s.þ.).


2 langa s. ‘þrá, girnast, lengja eftir’. Sjá langur.


langi k. (17. öld) ‘hluti meltingarfæra, botnlangi, ristill; langýsa’; sbr. fær. langi ‘ristill, blóðmörskeppur með ristilhúð utan um’. Leitt af lo. langur (s.þ.).


langur l. ‘(mikill) á lengd (bæði um rúm og tíma),…’; sbr. fær. langur, nno. og d. lang, sæ. lång, fe. og fhþ. lang (ne. long, nhþ. lang), gotn. laggs, lat. longus. Líkl. < *dlongho-, sk. gr. dolikhós, fsl. dlŭgŭ, rússn. dolgij, fi. dīrghá- (s.m.). E.t.v. leitt af ie. rót *del-, sbr. rússn. dlitь ‘hika, tefja tímann’, lith. del̃sti ‘slóra, dunda við e-ð’, sjá tálma og töldra. Af lo. langur er leitt no. langur k. og so. langa ‘þrá,…’, sbr. nno. langa, gd. lange, fe. langian, fhþ. langōn, langēn. Sjá lengd, lengi og lengja (1 og 2).