miður fannst í 5 gagnasöfnum

lítt STIGB miður, minnst

miður 1 mið; mitt um miðjan dag; á miðri leið; um mitt sumar

miður 2 hún er miður sín; því miður STIGB hástig minnst

lítt atviksorð/atviksliður

ekki mikið, lítið

hann er lítt gefinn fyrir líkamlega vinnu

hún hafði sig lítt í frammi á fundinum


Fara í orðabók

miður lýsingarorð

sem er í miðjunni

borðið stendur á miðju gólfinu

vatnið í ánni náði mér upp á mið læri

bíllinn varð bensínlaus á miðri leið

<...> í miðjum klíðum

í miðju kafi


Fara í orðabók

miður atviksorð/atviksliður

lítt, ekki, síður

sumar gerðir ljósapera hafa reynst vel, aðrar miður

sumar ritgerðanna voru miður góðar


Sjá 2 merkingar í orðabók

lítt ao
vera miður sín
miður sín
verða miður sín
sjást lítt fyrir
<honum> þykir verr en miður að <tilraunir hans urðu að engu>
Sjá 25 orðasambönd á Íslensku orðaneti

miður lo
miður ao
á miðjum vetri
á miðju sumri
tala í mitt hóf við <hann, hana>
um miðjan morgun
að úthallandi miðjum morgni
Sjá 30 orðasambönd á Íslensku orðaneti

Orðið miður er t.d. notað á þennan hátt: hann er miður sín, mér þykir það miður.

Lesa grein í málfarsbanka


Orðasambandið miður sín er notað í öllum persónum og báðum tölum. Ég er miður mín, þú ert miður þín, hann er miður sín, við erum miður okkar, þið eruð miður ykkar, þau eru miður sín.

Lesa grein í málfarsbanka


Allajafna er lítið talið til lýsingarorða, þ.e. hvorugkyn eintölu af lítill. Orðið lítið getur þó líka verið atviksorð og því engu síðri kostur en atviksorðið lítt í eftirfarandi setningum: hann er lítið gefinn fyrir skemmtanir, þær eru lítið sigldar, þeir kunna lítið til verka.

Lesa grein í málfarsbanka

lítt ao. ‘lítið, í litlum mæli,…’; sbr. fær. lítt (s.m.), d. lidt; eiginl. samdregin mynd fyrir lítit ‘lítið’, sbr. nno. litet. Sjá lítill.


1 miður l. ‘sem er í miðið, miðsvæðis, heyrir miðjunni til (bæði um rúm og tíma)’; sbr. fær. miður, nno. mid (í sæ. og d. sem forliður mid- og hvk. midt), fe. midde, fsax. middi, fhþ. mitti (nhþ. mitt), gotn. midjis; < *miðja-z < *meðja-, sbr. lat. medius, gr. mésos, fi. mádhya- ‘miður’, < ie. *medhio-s; sbr. einnig fír. mide og fsl. mežda ‘miðja’. Sjá meðal (2), mið, miðill, miðja (1), mitti og mjöðm.


2 miður, †miðr ao. ‘verr, lakar, minna’, mst. af ao. lítt (s.þ.); < *minnr. Sjá minn(u)r.