og fannst í 5 gagnasöfnum

og 1 það var og

og 2 strákar og stelpur; út og inn

og atviksorð/atviksliður
formlegt

einnig, líka

var hann og gæddur góðum sönghæfileikum

hann var beðinn að flytja ávarp, sem hann og gerði

það var og

(sem undirtektir) þannig var það, nú já


Fara í orðabók

og samtenging

samtenging, getur tengt allar tegundir liða (nafnliði, lo-liði, ao-liði, aðalsetningar og aukasetningar)

þau eiga son og dóttur

hún er glöð og ánægð

hann talaði hátt og lengi

ég bjó til matinn og hún þvoði upp

hann segir að veðrið sé gott og að hann ætli í sund


Fara í orðabók

Þegar tveir liðir eru tengdir með og/eða er merkingin sú að það sem um er rætt taki til beggja liða eða annars hvors. Setningin móðirin og/eða faðirinn verða að vera viðstödd merkir því að annaðhvort verði móðirin og faðirinn bæði að vera viðstödd eða eingöngu annað þeirra.
Í staðinn fyrir og/eða er stundum hægt að segja annar hvor eða báðir. Fyrrnefnd setning gæti þá hljómað eitthvað á þessa leið: annað hvort eða báðir foreldrarnir verða að vera viðstaddir.

Lesa grein í málfarsbanka

og
[Upplýsingafræði]
[sænska] och,
[franska] et,
[enska] and,
[norskt bókmál] og,
[hollenska] en,
[þýska] und,
[danska] og

1 †auk, †ok, og st. (ao.); sbr. fær. og, nno. au, og, sæ. och, ock, d. og, fe. éac, fhþ. ouh ‘einnig,…’, gotn. auk ‘því að, en, líka’. Sbr. gr. aũge, aũte ‘aftur’, lat. aut ‘eða’. Líkl. sk. fn.-stofninum *au-, *u-, sbr. fpers. ava- ‘þessi þarna’, fsl. ovŭ ‘annar’, sbr. ennfremur lat. au-, fi. ava ‘burt, niður’; sjá forsk. au-. Aðrir telja að auk sé sk. auk (2) og so. auka, en það er ólíklegra. Sjá og (1).


1 og, †ok, †auk st. (ao.) ‘einnig, líka’; sbr. fær., nno. og d. og (nno. einnig oug, au,…), sæ. och, fe. éac, fsax. ōk, fhþ. ouh, gotn. auk (merk. ‘einnig, ennfremur, því að’). Líkl. sk. gr. aũge ‘aftur’, lat. aut ‘eða’, fi. u, utá ‘líka, en’, tokk. A ok, B uk ‘auk þess’; af fn.-stofni *au-, *u-, sbr. fi. ava- ‘þessi þarna’. Aðrir telja að germ. st. *auka- sé nafnorðs-fallmynd sk. so. auka, sbr. að auki. Vafasamt.


2 og uh. (19. öld), oftast með háðsblæ: og hetjan, oft borin fram o: o kappinn. E.t.v. s.o. og og (1) eða hefur tengst því, eða er runnið frá o (s.þ.).


Ög-, †O̢g- forliður mannanafna eins og Ögmundur og Ögvaldur. Líkl. sk. Agnar(r), Egill og Ögn (2) og agi (1) og ógn (1).