röng fannst í 6 gagnasöfnum

rangur Lýsingarorð

röng Kvenkynsnafnorð

rangur röng; rangt

röng -in rangar; rengur/rangir

rangur lýsingarorð

ekki réttur, vitlaus, skakkur

ég fékk rangar upplýsingar í bankanum

lögreglan handtók rangan mann

hann er í röngu starfi

gera rangt

gera <henni> rangt til

hafa á röngu að standa

hafa rangt fyrir sér


Fara í orðabók

röng nafnorð kvenkyn

boginn innviður í skipi


Fara í orðabók

rangur lo
fara með rangt mál
taka ranga ákvörðun
hafa <hann, hana> fyrir rangri sök
gera rangt
gera <honum, henni> rangt til
Sjá 10 orðasambönd á Íslensku orðaneti

skemmdur
[Hugbúnaðarþýðingar]
samheiti ótækur, rangur
[enska] bad

rangur
[Hugbúnaðarþýðingar]
[enska] incorrect

röng
[Sjómennsku- og vélfræðiorð] (í skipi)
[enska] rib

rangur l. ‘skakkur, snúinn; óréttur, öfugur’; sbr. fær. rangur, nno. (v)rang, sæ. vrång, d. vrang; sbr. einnig mlþ. wrank (-g) ‘súr, beiskur’, holl. wrang (s.m.), e. wrong ‘skakkur, óréttur’. Upphafl. merk. ‘snúinn’, sbr. mlþ. wringen s. og fe. wringan (st.s.) ‘snúa, vinda til’; af ie. *u̯renk-, *u̯rengh-, sbr. gr. rhímpha ‘skjótt, rösklega’. Af rangur er leidd so. ranga ‘hreyfa til,…’ og ranga kv. ‘ranghverfa’, sbr. og sams. eins og Rangá og Rangbeinn. Sjá rangali, rangla, rengja, rengi, rengla, ringur (1), ringja, ringla, rung og röng.


röng, †ro̢ng kv. ‘boglaga (tré)band í bát eða skipi; rangarhald’; sbr. fær. rong kv., nno. (v)rong, vrång og sæ. máll. vrang (s.m.); nno. orðið er líka haft um sleðabak; sbr. og fe. wranga, wrong ‘skipsskrokkur’ og mlþ. wrange ‘skipsband’; röng < *wrangō sýnist vera nafngert kvk. af lo. rangur ‘boginn, skakkur’. Orðið röng virðist hafa komist sem to. inn í ír. og rómönsk mál, sbr. fír. rang, sp. varenga ‘þverbiti’, ffr. varangue ‘gólftré’ (sbr. H. Falk 1912:46). Sjá rangur, rengja, ringla og (4).