raunar fannst í 6 gagnasöfnum

raun -in raunar; raunir í sjón og raun; í rauninni; raun|vera

raunar

raun nafnorð kvenkyn

angur, armæða

það er raun að <sjá hvernig henni líður>

rekja raunir sínar


Sjá 2 merkingar í orðabók

raunar atviksorð/atviksliður

reyndar

þetta er raunar tilgangslaust


Fara í orðabók

raun no kvk (reynd)
raun no kvk (mæða)

raunar ao

raun
[Lögfræðiorðasafnið]
[skilgreining] Staðreynd, niðurstaða, sbr. Grágás.

raun kv. ‘reynsla, reynd; þraut, andstreymi’; sbr. nsæ. rön, d. máll. røn (s.m.) og nno. sams. raunsveig k. ‘snjóþyngsli á trjágreinum’, ɔ sveigja sem reynir á; sbr. einnig ffrísn. rān ‘rannsókn’. Líkl. sk. gr. ereunáō ‘rannsaka’ og éreuna ‘rannsókn’ og e.t.v. líka lat. rūspor ‘leita vandlega,…’. Af sama toga er kvk.-orðið raund ‘reynsla’ og ao. raunar ‘að vísu’ sem er ef.et. af raun. Sjá reyna; ath. rún (1).