sára fannst í 4 gagnasöfnum

sár Hvorugkynsnafnorð

sár Lýsingarorð

sára sára fátækur; sára lítið; sára sjaldan

sár lýsingarorð

með sár á líkamanum

hundarnir voru sárir eftir áflogin


Sjá 3 merkingar í orðabók

sára atviksorð/atviksliður

til áherslu (stundum ritað áfast orðinu á eftir)

þetta er sára einfalt


Fara í orðabók

1 sár k. ‘kerald, áma’; sbr. nno., sæ., jó. og gd. (s.m.) (to. í fe. sā, sbr. e. máll. soe, soa ‘fata’ og í finn. saavi og hugsanlega einnig saikko ‘mjólkurskjóla’ (eldra to.)). Úr germ. *saiha-, sk. lith. saĩkas, síekas ‘mæliker fyrir vökva eða korn’ og seikiù, seikė̕ti ‘mæla með mælikeri’, sbr. lith. síekti ‘ná til’; af ie. *seik- ‘ná (yfir), grípa’, sbr. gr. (h)íkō ‘kemst, næ, næ til’, áïktos ‘ókleifur, ónáanlegur’. Sjá sáld (2).


2 sár h. ‘und, ben, (blæðandi) meiðsli; e-ð sársaukafullt; brotflötur (á hlut)’; sbr. fær. sár, nno., sæ. og d. sår, fe. sār ‘und, sársauki’ (ne. sore ‘eymslastaður’), fsax. og fhþ. sēr og gotn. sair h. ‘sársauki’. Eiginl. nafngert hvk. lo. sár (s.þ.).


1 sára, sara kv. (18. öld, B.H.) ‘ófrjóa burnirótin’; sbr. agar; sára vísast s.o. og Sara, sbr. frásögnina af Söru og Hagar í 1. Mósebók.


2 sára ao. (18. öld) ‘mjög, afar’: s. fátækur; leitt af lo. sár með ao.- endingunni -a (< - < -ōd), sbr. illa af illur. Sbr. fær. sára, d. såre, þ. sehr, mhþ. sēre, fsax. og fhþ. sērō, fe. sāre. Sjá sár (3). Ao. sára þó e.t.v. to. úr d. såre.