sáran fannst í 5 gagnasöfnum

sáran gráta sáran

sáran atviksorð/atviksliður

sárlega

barnið grét sáran

kvarta sáran


Fara í orðabók

1 sár k. ‘kerald, áma’; sbr. nno., sæ., jó. og gd. (s.m.) (to. í fe. sā, sbr. e. máll. soe, soa ‘fata’ og í finn. saavi og hugsanlega einnig saikko ‘mjólkurskjóla’ (eldra to.)). Úr germ. *saiha-, sk. lith. saĩkas, síekas ‘mæliker fyrir vökva eða korn’ og seikiù, seikė̕ti ‘mæla með mælikeri’, sbr. lith. síekti ‘ná til’; af ie. *seik- ‘ná (yfir), grípa’, sbr. gr. (h)íkō ‘kemst, næ, næ til’, áïktos ‘ókleifur, ónáanlegur’. Sjá sáld (2).


2 sár h. ‘und, ben, (blæðandi) meiðsli; e-ð sársaukafullt; brotflötur (á hlut)’; sbr. fær. sár, nno., sæ. og d. sår, fe. sār ‘und, sársauki’ (ne. sore ‘eymslastaður’), fsax. og fhþ. sēr og gotn. sair h. ‘sársauki’. Eiginl. nafngert hvk. lo. sár (s.þ.).


sáran ao. ‘sárlega’: gráta s., eiginl. þf. af lo. sár.