sem fannst í 7 gagnasöfnum

sem sem sé

semja 1 -n semju; semjur, ef. ft. semja semju|stofn

semja 2 samdi, samið semja ritgerð; semja lag

sem samtenging

samtenging, táknar jöfnuð í samanburði: eins og

brauðið er hart sem grjót

morgunninn var dimmur sem nótt

henni gekk vel í prófinu sem vænta mátti


Fara í orðabók

sem samtenging

samtenging í upphafi tilvísunarsetningar

gjöfin sem hann fékk var bók

konan sem býr þarna er læknir

þær hlógu að öllu sem hann sagði

hann hugleiddi það sem hafði gerst


Fara í orðabók

semja sagnorð

fallstjórn: þolfall

setja saman, skrifa (texta)

hún semur stundum smásögur

hann var ungur þegar hann samdi leikritið

hún er að reyna að semja ritgerðina


Sjá 4 merkingar í orðabók

semja so (ganga til samninga)
semja so (setja saman texta/listaverk)
<þeim> semur <illa>
<þeim> semur <vel>

Frekar skyldi segja veita einhverjum hæli sem pólitískum flóttamanni en „veita einhverjum hæli sem pólitískur flóttamaður“.

Lesa grein í málfarsbanka


Í nútímamáli tíðkast aðeins tilvísunarorðið sem en hvorki hverhvar. Þau voru hins vegar algeng frá fjórtándu öld fram á þá nítjándu.

Lesa grein í málfarsbanka


Mælt er með eftirfarandi samtengingum, a.m.k. í rituðu máli (og formlegu tali): ef, hvort, sem. Síður: „ef að“, „hvort að“, „sem að“.
Aftur á móti eiga tengingarnar: því að, þó að, svo að ávallt vel við og hafa verið taldar vandaðra mál en „því“, „þó“, „svo“.

Lesa grein í málfarsbanka

semja
[Endurskoðun]
[skýring] reikningsskil
[enska] prepare

semja so
[Hagfræði]
[enska] bargain

semja so
[Stjórnmálafræði]
samheiti gera samning
[enska] make a deal

semja
[Lögfræðiorðasafnið]
[skilgreining] Gera samning við e-n eða leitast við að gera samning við hann.

semja
[Lögfræðiorðasafnið]
[skilgreining] Rita, skapa (sbr. semja bók, tónverk).

1 sem h. (nísl.) ‘minnsti greiniþáttur í merkingu orða eða máls’. To., líkl. úr e. sem, (ungt) málvísindalegt fræðiorð, ættað úr gr. sé̄ma ‘tákn, merki’. Af sama toga eru semem h. ‘inntak eða merking morfems ɔ minnstu merkingarbærrar máleiningar’, semantik kv. (< gr. sēmantiké̄ (tékhnē)), semasiologi(a) kv. (< gr. sēmasía + logia, ɔ merking + fræði) og semiologi(a) kv. (< gr. sēmeíon ‘tákn’ + logia ‘fræði’), en þessi þrjú síðastnefndu erlendu orð eru höfð um merkingar- og táknfræði.


2 sem st., tvfn. ‘eins og; er’; sbr. fær. sum, nno. som, mno. sum (< d., sæ.), d. og sæ. som (fd. sem, sæm, sum, som, fsæ. sum, som); líkl. < *samō ao., sbr. fe. same, fhþ. sama, samo ‘eins, álíka, sömuleiðis’; sérhljóðið hefur nálægst í áherslulítilli stöðu og orðið varamælt á undan m (í d. og sæ.). Sjá saman, semja (2), (2), sómi, sumur (2) og sæma.


1 semja kv. (nísl.) ‘hnoðataug, fléttutaug (nervus sympatheticus)’; ísl. nýy. tengt sami (1) og semja (2); sbr. latn. heitið og fær. semja kv. ‘sætt, samkomulag, skilningur’, nno. semje kv. og sæ. sämja (s.m.).


2 semja s. ‘setja saman, búa til (sögu), yrkja (kvæði); móta, sníða, forma; gera samning,…’; sbr. fær. og nno. semja, sæ. máll. sämjas (sættast), gotn. samjan (sik) ‘falla í geð, (reyna að) geðjast’. Sk. sam-, saman, sami (1), samur og semja (1), sem (2), sómi og sumur (1--2). Af semja s. er leitt no. samning kv.