ská fannst í 4 gagnasöfnum

ská Kvenkynsnafnorð

skár Lýsingarorð

ská 1 -in skár

ská 2 á ská

skár honum líður skár STIGB hástig skást

skár atviksorð/atviksliður

betur (af tvennu slæmu)

drengnum gengur skár að læra dönsku en stærðfræði

mér líður skár eftir að ég tók verkjalyfið


Fara í orðabók

1 ská kv. (17. öld, G.A.) ‘bati, skásti hluti e-s’; sbr. fær. skái ‘slot eða hlé á óveðri’ og ísl. skái (1), skána, *skár (2). Uppruni óviss, e.t.v. < *skawō- og af sama toga og -skár í opinskár, hreggskár, skyggn, skoða og gotn. skauns, nhþ. schön ‘fallegur’. Upphafl. merk. í lo. *skawa- gæti þá verið ‘sjálegur, sem lítur svo og svo út’ e.þ.u.l. Óvíst; orðsiftin gæti eins verið í ætt við ská (2) og upphafl. merk. þá ‘e-ð sem hallast á betri hlið’ e.þ.h. og ská kv. þá < *skahō eða *skēhō.


2 ská ao. ‘skakkt, hallandi’ í orðasambandinu á ská (e.t.v. upphaflega no. eða lo.), einnig alg. í forlið sams., eins og t.d. skáborð, skáeygður, skálína. Sbr. nno. i skå, på skå, sæ. máll. på skå, nno. -skå, jó. skå ‘skakkur’. Líkl. < germ. *skēha- eða *skaha- sk. skegla (1 og 2). Sjá skái (2); ath. ská (1), skái (1), skána og *skár (2).


1 skár l. (18. öld) ‘skakkur, hallandi’; sbr. nno. -skå í sams. og jó. skå ‘skáhallur, skakkur’, líkl. sk. mhþ. schǣhe ‘rangeygur, skjálgur’; e.t.v. < *skēha- fremur en *skaha-. Sjá ská (2), skái (2), skegla (1 og 2), skjögra og skjögta, skjáta og skjátur.


1 skári k., †skár k. ‘slægjuræma sem slegin hefur verið áfram og aftur til baka með orfi þannig að grasmúginn er í henni miðri’; sbr. nno. skåre k., skår k., kv., sæ. máll. skår k., kv., jó. skår ‘ljáfar, ljáfararöð, …’, sbr. þ. máll. schar kv. (s.m.); < *skēra-, *skēran- (*skērō). Af skári er leidd so. skára. Sjá skera, skar, skæra (2) og skær (3).