spyrjandi fannst í 6 gagnasöfnum

spyrja Sagnorð, þátíð spurði

spyrjandi Karlkynsnafnorð

spyrjandi Lýsingarorð

spyrja spurði, spurt þótt ég spyrji/spyrði að þessu

spyrjandi -nn spyrjanda; spyrjendur

spyrja sagnorð

fallstjórn: þolfall (+ eignarfall)

bera upp spurningu (við e-n)

hún spurði mig bara einnar spurningar

ég spurði hann frétta að heiman

hann leit á hana en spurði einskis

vinkona hennar spyr hana oft um krakkana

ég spurði hvar skrifstofa skólastjórans væri

þau spurðu hana hvort eitthvað væri að

spyrja <hana> að nafni

þráspyrja hana, hlýða henni yfir

spyrja hana mikið og nákvæmlega

spyrja <hann> spjörunum úr

þráspyrja hana, hlýða henni yfir

spyrja hana mikið og nákvæmlega

spyrja <hana> út úr

þráspyrja hana, hlýða henni yfir

spyrja hana mikið og nákvæmlega


Fara í orðabók

spyrjandi lýsingarorð

með spurningu í hug eða svip

hann leit spyrjandi á hana


Fara í orðabók

spyrja so
svara í austri þegar <hann, hún> spyr í norðri
það er ekki spurt að sökum
ekki spyr ég að því
svara í suðri þegar <hann, hún> spyr í norðri

spyrjandi no kk
spyrjandi lo

Kennimyndir: spyrja, spurði, spurt. Vh.nt. spyrji. Vh.þt. spyrði. Bh. spyrðu, spyrjið.
Miðmynd: spyrjast, spurðist, spurst.

Lesa grein í málfarsbanka

spyrja s. ‘inna eftir; fregna; †rekja slóð e-s’; sbr. fær. og nno. spyrja ‘inna eftir, frétta’, sæ. spörja (fsæ. spyria), d. spørge (fd. spyriæ), fe. spyrian, fhþ. spurian, spurren (nhþ. spüren) ‘rekja spor, hafa upp á (e-m)’; spyrja < *spurjan. So. er leidd af spor (< *spura-); s.þ. og spurn, sparka, sporður, sperna, sporna og spyrna. Af spyrja er leitt no. spyrill k. og lo. spurull.