standandi fannst í 6 gagnasöfnum

standa Sagnorð, þátíð stóð

standandi Lýsingarorð

standa stóð, stóðum, staðið ég stend við orð mín; þótt hún standi/stæði þarna

standandi

standa sagnorð

vera kyrr í uppréttri stöðu

hún stendur í dyragættinni

þau stóðu við gluggann

hann hefur staðið hér í 20 mínútur

standa á fætur

standa upp


Sjá 44 merkingar í orðabók

standandi lýsingarorð

sem stendur

á myndinni má sjá heimilisföðurinn standandi á bak við konu sína

vera í standandi vandræðum

vera í miklum vandræðum

verða ákaflega undrandi

verða standandi hissa

vera í miklum vandræðum

verða ákaflega undrandi

koma alltaf standandi niður

vera í miklum vandræðum

verða ákaflega undrandi


Fara í orðabók

standa so
<þetta> stendur <illa> af sér
<mér> stendur agi af <honum, henni>
<mér> stendur stuggur af <honum, henni; þessum hótunum>
meðan á <framkvæmdum> stendur
<mér> stendur ógn af <honum, henni; augnaráðinu>
Sjá 314 orðasambönd á Íslensku orðaneti

standandi lo

Rétt er að segja meðan á dvölinni stendur en ekki „meðan að dvölinni stendur“.

Lesa grein í málfarsbanka


Orðasambandið standa einhverjum að baki merkir: vera slakari en einhver.
Orðasambandið standa einhverjum á sporði merkir: vera jafnoki einhvers.

Lesa grein í málfarsbanka


Rétt er að segja: standa í stykkinu, en ekki: „standa sig í stykkinu“. Hins vegar er sagt: standa sig vel/illa.

Lesa grein í málfarsbanka


Rétt er með farið að segja: það skal vanda sem lengi á að standa.

Lesa grein í málfarsbanka

standa (st.)s. ‘vera uppréttur; bíða óhreyfður, vera kyrr; endast, vara; koma úr tiltekinni átt (t.d. um vind); hæfa, sæma; †hjálpa (e-m); þola; †finna, rekast á; koma yfir, henda e-n; vega’; sbr. fær., nno. og fsæ. standa, fd. stande, fe. og fsax. standan, fhþ. stantan, gotn. standan, ne. stand; í nd. og nsæ. hefur þessi nt.-sagnmynd þokað fyrir annarri kominni úr mlþ. stān, sbr. d. og sæ. stå. So. standa er mynduð með tannhljóðsviðsk. af ie. *stā-, *stǝ- í lat. stāre ‘standa’ og hefur fengið innskeytt nefhljóð í nt. Sbr. og fsl. stojo̢, stojati ‘standa’, lith. stóju, stóti ‘troða’, gr. (h)ístēmi ‘stilli’, fi. tí-ṣṭhati ‘stendur’. (Sum merkingartilbrigði ísl. so. standa kunna að stafa frá týndum forskeytum, t.d. ga- í standa ‘þola’, sbr. gotn. ga-standan, and- í standa ‘blása úr (tiltekinni) átt; koma yfir, henda’, bi- eða at- í standa ‘hjálpa’, uz- í standa ‘rísa (hátt) (um loga)’). Sjá stá, staða, staður (1), stand, standur, steðja (1 og 2), stóð, stæða og stöð.