statt fannst í 7 gagnasöfnum

staddur Lýsingarorð

staður Lýsingarorð

standa Sagnorð, þátíð stóð

staddur stödd; statt

standa stóð, stóðum, staðið ég stend við orð mín; þótt hún standi/stæði þarna

staddur lýsingarorð

við vorum stödd fyrir vestan þegar fréttin barst

vera <vel> staddur

eiga í erfiðleikum

vera í hættulegum aðstæðum

vera í hættu

búa við góðar aðstæður

það er lítið hægt að gera eins og er

vera í vandræðum

vera <illa> staddur

eiga í erfiðleikum

vera í hættulegum aðstæðum

vera í hættu

búa við góðar aðstæður

það er lítið hægt að gera eins og er

vera í vandræðum

vera í vanda staddur

eiga í erfiðleikum

vera í hættulegum aðstæðum

vera í hættu

búa við góðar aðstæður

það er lítið hægt að gera eins og er

vera í vandræðum

vera í háska/hættu staddur

eiga í erfiðleikum

vera í hættulegum aðstæðum

vera í hættu

búa við góðar aðstæður

það er lítið hægt að gera eins og er

vera í vandræðum

vera í nauðum staddur

eiga í erfiðleikum

vera í hættulegum aðstæðum

vera í hættu

búa við góðar aðstæður

það er lítið hægt að gera eins og er

vera í vandræðum

<það er lítið hægt að gera> að svo stöddu

eiga í erfiðleikum

vera í hættulegum aðstæðum

vera í hættu

búa við góðar aðstæður

það er lítið hægt að gera eins og er

vera í vandræðum


Fara í orðabók

standa sagnorð

vera kyrr í uppréttri stöðu

hún stendur í dyragættinni

þau stóðu við gluggann

hann hefur staðið hér í 20 mínútur

standa á fætur

standa upp


Sjá 44 merkingar í orðabók

staddur lo
að svo stöddu

standa so
<þetta> stendur <illa> af sér
<mér> stendur agi af <honum, henni>
<mér> stendur stuggur af <honum, henni; þessum hótunum>
meðan á <framkvæmdum> stendur
<mér> stendur ógn af <honum, henni; augnaráðinu>
Sjá 314 orðasambönd á Íslensku orðaneti

Rétt er að segja meðan á dvölinni stendur en ekki „meðan að dvölinni stendur“.

Lesa grein í málfarsbanka


Orðasambandið standa einhverjum að baki merkir: vera slakari en einhver.
Orðasambandið standa einhverjum á sporði merkir: vera jafnoki einhvers.

Lesa grein í málfarsbanka


Rétt er að segja: standa í stykkinu, en ekki: „standa sig í stykkinu“. Hins vegar er sagt: standa sig vel/illa.

Lesa grein í málfarsbanka


Rétt er með farið að segja: það skal vanda sem lengi á að standa.

Lesa grein í málfarsbanka

staður kk
[Læknisfræði]
samheiti set
[skilgreining] Svæði eða staður þar sem eitthvað tiltekið er staðsett.
[enska] locus

staddur l. (lh.þt.) ‘dveljandi, verandi; sem býr við tilteknar aðstæður, …’. Sjá steðja (1).


1 staður k. ‘verustaður e-s; höfuðból; festa, ending, stæling; †staðlyndi, hugprýði; töf, hik; merki, árangur,…’; sbr. fær. staður, nno. stad, sæ. stad (fsæ. staþer), d. máll. stad (fd. stath), fe. stede, mlþ. stat, stete, fhþ. stat, nhþ. stadt og gotn. staþs ‘pláss, hérað’; í þ., d. og sæ. er orðið líka haft um smábæ eða borg; staður < germ. *staði- < ie. *stǝti-, sbr. fi. sthíti- ‘staða, staður’, gr. stásis ‘staða, stelling, staður,…’, sbr. og lat. statim ‘strax, þegar í stað’ (eiginl. þf.et. af lat. i-st. *stati-), sbr. og lat. status ‘staða, ástand,…’ af ie. *stā-, *stǝ- ‘standa’. Sjá stá, staða, staði, staður (2), standa, steðja (1 og 2), stóð, stæða og stöð; (staði † aukn. er e.t.v. leitt af staður ‘höfuðból’).


2 staður l. ‘kyrrstæður (um hesta); þrár, þrákelkinn, íhaldssamur; †þögull; hreyfingarlaus’; sbr. nno. stad ‘uppstandandi; kyrrstæður, þrár (um hesta)’, sæ. máll. og gd. sta ‘kyrrstæður, þrár (um hesta)’; staður < germ. *staða- < ie. *stǝto-, sbr. fi. sthita-, gr. statos, lat. status ‘standandi’, eiginl. lh.þt. af ie. *stā- ‘standa’. Sjá standa, staður (1), staða og steðja (1 og~2).


standa (st.)s. ‘vera uppréttur; bíða óhreyfður, vera kyrr; endast, vara; koma úr tiltekinni átt (t.d. um vind); hæfa, sæma; †hjálpa (e-m); þola; †finna, rekast á; koma yfir, henda e-n; vega’; sbr. fær., nno. og fsæ. standa, fd. stande, fe. og fsax. standan, fhþ. stantan, gotn. standan, ne. stand; í nd. og nsæ. hefur þessi nt.-sagnmynd þokað fyrir annarri kominni úr mlþ. stān, sbr. d. og sæ. stå. So. standa er mynduð með tannhljóðsviðsk. af ie. *stā-, *stǝ- í lat. stāre ‘standa’ og hefur fengið innskeytt nefhljóð í nt. Sbr. og fsl. stojo̢, stojati ‘standa’, lith. stóju, stóti ‘troða’, gr. (h)ístēmi ‘stilli’, fi. tí-ṣṭhati ‘stendur’. (Sum merkingartilbrigði ísl. so. standa kunna að stafa frá týndum forskeytum, t.d. ga- í standa ‘þola’, sbr. gotn. ga-standan, and- í standa ‘blása úr (tiltekinni) átt; koma yfir, henda’, bi- eða at- í standa ‘hjálpa’, uz- í standa ‘rísa (hátt) (um loga)’). Sjá stá, staða, staður (1), stand, standur, steðja (1 og 2), stóð, stæða og stöð.