sunnan fannst í 6 gagnasöfnum

sunna -n sunnu; sunnur, ef. ft. sunna (sjá § 1.2.2.3 c í Ritreglum)

sunnan sunnan árinnar; koma sunnan að; vera að sunnan

sunna nafnorð kvenkyn
skáldamál

sólin


Fara í orðabók

sunnan atviksorð/atviksliður

úr suðri/suðurátt

þessar hugmyndir bárust til Íslands sunnan úr Evrópu

sunnan af landi

(miðað við Ísland) frá Suðurlandi

það er sunnanvindur

hann er á sunnan

(miðað við Ísland) frá Suðurlandi

það er sunnanvindur


Fara í orðabók

sunnan forsetning

fyrir sunnan (e-ð), sunnar en (e-ð)

herinn stóð alvopnaður sunnan víglínunnar

sunnan heiða

(miðað við Ísland) í byggðunum sunnan heiðalanda á milli Norður- og Suðurlands


Fara í orðabók

Orðin sunnan, norðan, austan, vestan eru öll rituð með litlum staf.

Lesa grein í málfarsbanka

sunna kv. ‘sól; †gyðjuheiti’; sbr. fsæ. sunna, fe. og ffrísn. sunne kv., ne. sun, fsax. og fhþ. sunna, nhþ. sonne og gotn. sunno ‘sól’. Í öðrum norr. málum kemur orðið aðeins fyrir í sams. eins og sunnudagur (s.þ.) og fær. hvitusunna; sunna < *sunnōn, af ie. *sun-, *su̯en- (< *sH2u̯en-, *suH2n-?), sbr. fpers. (avest.) xvǝ̄ng ‘sólar’, ef.et. (< *svans) og fír. forsunnud ‘gljáandi, bjartur’. Orðið er sk. sól (s.þ.) og víxlan l og n í viðsk. líkl. leifar svonefndrar heteróklítískrar beygingar. Sjá suður, sunn(u)r, sunnudagur og sól.


sunnan ao. ‘úr suðri’; sbr. fær. og nno. sunnan, d. sønden, fd. sunnæn, synnæn, fsæ. sunnan, fe. sūðan, fhþ. sundana. Orðið er myndað af áttarheitinu suður, sunn(u)r með ao.-viðsk. *-an(a). Sjá suður og sunn(u)r.