trauðum fannst í 3 gagnasöfnum

trauða Sagnorð, þátíð trauðaði

trauður Lýsingarorð

trauður trauð; trautt STIGB -ari, -astur

trauða s. (nísl.) ‘troða, þjappa’. Aðeins einangruð dæmi úr talmáli eru um þessa sagnmynd, en sbr. staðbundna þt.-mynd trauð af so. troða og fær. so. treyða ‘þjappa, þrýsta’, sem raunar eru ekki traustar heimildir um. Sjá troða.


trauður l. ‘ófús, tregur; erfiður, torveldur’; sbr. fær. treyður, nno. traud, sæ. máll. tröuer, d. máll. trøden í svipaðri merkingu. Uppruni óljós; germ. *trū̆þ-, *trauþ- e.t.v. tengt *trū̆g-, *trū̆k- í mlþ. trüggelen ‘betla, svíkja’, ír. droch ‘slæmur, tæpur, naumur’ og fe. trūcian ‘bregðast, vanta’, en merkingar nokkuð breytilegar og torvelt að gera sér grein fyrir upphafl. tákngildi germ. *trū̆-, ie. *dreu-, e.t.v. ‘rífa úr, toga’, sbr. lettn. drugt ‘rýrna, hjaðna’, ie. *dreu- hugsanlega af *der- ‘kljúfa, rífa’. Af lo. trauður er leidd so. trauða ‘gera torveldari, neyða; skorta, vera tregur til’. Sjá trauð, trauðar og traugur; ath. trúðig(u)r.