undra fannst í 6 gagnasöfnum

undra Sagnorð, þátíð undraði

undur Hvorugkynsnafnorð

undra undraði, undrað mig undrar þetta

undur undurs; undur undur og stórmerki; undra|veröld; undur|blíður; undra|mikill

undra atviksorð/atviksliður

til áherslu: mjög

málverkið var undra vel gert


Fara í orðabók

undra sagnorð

verða forviða, hissa

<mig> undrar <þessi framkoma>

engan þarf að undra að <bókin var gagnrýnd>

það er ekki að undra þótt <þjóðin sé stolt af forsetanum>


Fara í orðabók

undur atviksorð/atviksliður

til áherslu: mjög (í jákvæðum skilningi)

hún var mér alltaf svo undur góð


Fara í orðabók

undur nafnorð hvorugkyn

eitthvað sem vekur undrun, furða

undur og stórmerki

<hún er svo þolinmóð> að undrum sætir


Fara í orðabók

undur no hvk
undur no hvk flt

Sögnin sæta stýrir þágufalli. Menn þurfa að sæta úrskurðinum. Hverju sætir þetta? Þeir sættu lagi. Það sætir undrum. Athuga að sögnin sæta með eignarfalli í orðasambandinu sæta færis er til orðið úr eldra sæta færi (líklega hefur orðasambandið neyta færis haft hér áhrif).

Lesa grein í málfarsbanka


Sögnin undra er ópersónuleg. Með henni stendur frumlag í þolfalli. Mig undrar að þú skulir vera hér enn.

Lesa grein í málfarsbanka

undur h. ‘furða; kraftaverk; býsn, kynstur’; sbr. fær. undur, nno., sæ., d. under, fsax. og fe. wundor, fhþ. wuntar, ne. wonder, nhþ. wunder í svipaðri merk.; undur < *wunðra-. Uppruni óviss. Orðið hefur verið tengt við gr. athréō ‘skoða’, sem getur þó naumast staðist. Það hefur og verið talið sk. und (1), af ie. *u̯en- ‘slá, særa’, og væri upphafl. merk. þá ‘óvænt atvik, e-ð sem gerir e-m bilt við, áfall’. Aðrir tengja það við ie. *u̯en- í vanur (1), vinur og una (1) og upphaflegt tákngildi orðsins þá jákvætt ɔ óvænt furðuatvik, dásemd e.þ.u.l. Allt óvíst. Af undur h. er leidd so. undra(st), sbr. fær. undrast, nno. og sæ. undra, ne. wonder, nhþ. wundern, og af so. undra no. undrun kv., sbr. fær. undran kv.