veðjaður fannst í 5 gagnasöfnum

veðja Sagnorð, þátíð veðjaði

veðja veðjaði, veðjað

veðja sagnorð

fallstjórn: þágufall

gera veðmál

ég veðja hundraðkalli að hann kemur ekki

hún veðjar alltaf á rétta hestinn

hann vill ekki veðja við mig

ég þori að veðja að <hún er í megrun>

ég er viss um að ...


Fara í orðabók

veðja
[Lögfræðiorðasafnið]
[skilgreining] Sjá skýringu við veðmál.

for-vé h. † ‘óvígður staður eða flæðarmál’? Oft talið merkja óhelgi, óhelgan stað, sk. (1). Skvt. T. Johannisson (1939:186) < *forveð(i), sbr. forvæð í fno. lögum: fylgja þjófi til forvæðs; forve, forveð ‘útfiri, fjöruborð’, af so. *furvaðan < *frawaðan ‘fjarlægjast, fjara út’. -veði, -veðjaður l. ‘fallinn (um veð)’; sbr. fe. forweddoð (s.m.), af so. *frawaðjan, sbr. gotn. gawadjan ‘lofa e-u’, sk. veðja og veð (s.þ.). -verk, -virki h. ‘verk (unnin fyrir aðra); vinnulið; fóður, heyforði’; sbr. foryrkismað(u)r k. ‘vinnumaður’; af so. *fur(a)wurkjan, sbr. fe. forewyrcan ‘vinna fyrir e-n’. -viða l.: verða f. ‘verða steinhissa eða agndofa; †fara halloka, ráða ekki við’; sbr. nno. forvida(d) ‘gjarðbrostinn, fallinn í stafi’ (um kerald, af viður (1)) eða sk. gotn. wiþon ‘hrista’, físl. viða ‘fella, drepa’ (< *frawiþōn?). -vitinn l. ‘hnýsinn, fróðleiksfús’; sbr. fær. forvitin, nno. forviten, gd. forviden (s.m.), sæ. máll. förveten ‘frakkur’, fe. firwit ‘hnýsinn’, fhþ. firwizzi ‘forvitni’; af so. *ferwitan, sbr. gotn. fairweitjan ‘litast um, njósna’.


veð h. ‘veðmál; trygging, ábyrgð,…’; sbr. fær. veð, nno. vedd, sæ. máll. vad, fsæ. væþ, vaþ, nd. væd, fd. wædh, fe. wedd, fsax. weddi, fhþ. wetti (nhþ. wette), gotn. wadja kv.; veð < *waðja-, sk. lat. vas (ef. vadis) ‘trygging, ábyrgð’, lith. vãdas ‘pantur, ábyrgð’ af ie. *u̯adh-. Af veð h. er leidd so. veðja ‘stofna til veðmáls’ (þt. vaddi og veðjaði), sbr. nsæ. vädja, fsæ. væþia ‘áfrýja’, gotn. gawadjan ‘trúlofa’, fe. weddian ‘semja um, lofa, giftast’ (ne. wed) og af so. veðja er leitt no. veðjun kv.